Angela: 'Je wil ze niet bang maken, of te vaak aan ze zitten. We zijn nog steeds vreemden voor hun'

In dit artikel:

Angela (43) beschrijft een ingrijpende wenweek in november, drie jaar geleden, toen zij en haar man na een lange kinderwens eindelijk hun twee geadopteerde broertjes van 5 en 7 leerden kennen in Hongarije. De eerste dagen draaiden om aftasten: voorzichtig knuffelen, samen naar een speeltuin gaan met een tolk, en proberen elkaar ondanks de taalbarrière een beetje te begrijpen. De jongens spraken Hongaars en moesten hun vertrouwde omgeving achterlaten, terwijl Angela en haar man merkten hoe vreemd en emotioneel het voelt om “opeens” ouders te zijn van kinderen die nog geen echte band met hen hebben.

Tijdens uitstapjes viel op dat de broertjes weinig gewend waren aan spelen buiten en motorisch nog weinig ervaring hadden, vooral de oudste. In een koffietentje waren ze zichtbaar verbaasd dat ze een taartje en drinken mochten kiezen; alles voelde nieuw en spannend. Angela benadrukt dat de stichting in deze fase vooral inzet op hechting in plaats van opvoeden: vertrouwen opbouwen, samen knuffelen, helpen bij dagelijkse dingen en herinneringen maken. Ook besprak het stel met het pleeggezin het eetpatroon, de routines en de medicijnen van de jongste, die zoveel mogelijk moesten worden overgenomen om de overgang niet nog zwaarder te maken.

Aan het eind van de eerste dag kregen ze te horen dat de jongens de volgende ochtend al mee mochten naar hun tijdelijke huis. Dat betekende een intensieve week met lange autoritten en veel zorg, maar ook een belangrijke stap naar hun nieuwe gezin.