Angela: 'Gespannen en geëmotioneerd kijken we naar onze twee adoptiezoons, ze zijn ontroostbaar'
In dit artikel:
Angela (43) en haar man werden drie jaar geleden na een lange kinderwens adoptieouders van twee broertjes van vijf en zeven jaar. Het moment van het definitieve afscheid vond plaats in Hongarije, bij het gebouw van de Raad voor de Kinderbescherming, en verliep intenser en moeilijker dan ze zich hadden voorgesteld.
Na een week wennen kregen ze officieel dertig dagen zorgplicht over de jongens. Tijdens de overdracht namen pleegouders emotioneel afscheid; hoewel hen werd gevraagd terughoudend te zijn, liepen de tranen over tafels en gezichten. De jongens reageerden hevig: eerst klungelig contact en daarna onbedaarlijk verdriet en boosheid. De oudste, pas zeven, kreeg de zware taak zijn jas aan te trekken en zijn broertje te overtuigen mee te gaan — een moment dat Angela als onmenselijk en schrijnend ervoer. In een koude, onpersoonlijke gang zat hij boos en ontroostbaar te wachten.
Met hulp van een tolk en een advies om naar de naastgelegen speeltuin te gaan, probeerden Angela en haar man de spanning te breken. In de speeltuin trokken de jongens zich terug, huilden met de rug naar de nieuwe ouders en weigerden troost. De taalbarrière maakte troosten moeilijker; toch bleef het stel kalm. Een onverwachte practicaliteit hielp: twee speelgoed-brandweerauto’s — afkomstig van het vrijwilligerscorps waar haar man bij hoort — werden ingezet als afleiding. Dat wekte nieuwsgierigheid en bood een opening om contact te leggen.
Angela beschrijft hoe de oudste alleen aan de auto wilde lopen met de hand van een medewerker van de Raad vastgehouden — een klein, noodzakelijk houvast voor het kind. Tijdens de rit naar hun tijdelijke huis voelde ze uitgeput en emotioneel uitgeput; het besef dat ze dertig intensieve dagen voor zich hadden, maakte haar onzeker over hoe ze de jongens weer veilig en geborgen zouden laten voelen.
De ervaring illustreert de complexe, pijnlijke overgangsperiode bij internationale adopties: kinderen hebben ruimte nodig om te rouwen en weerstand is vaak een beschermingsmechanisme. Tolken, de aanwezigheid van vertrouwde gezichten en geduldige, concrete veiligheidsaanbiedingen (speelgoed, duidelijke afspraken) kunnen helpen om langzaam vertrouwen op te bouwen. Angela sluit af met de erkenning dat het voor iedereen heel zwaar was, maar dat hun wantrouwen en verdriet ook logisch en begrijpelijk waren — en dat het belangrijk is die rouw toe te laten.