Angela: 'De spanning giert door onze lijven, dit wordt hét moment'
In dit artikel:
Angela (43) en haar man werden na een jarenlang traject in november ouders van twee geadopteerde broertjes van vijf en zeven. Drie jaar later blikt ze terug op die ingrijpende eerste ontmoeting en op de periode die eraan voorafging. De jongens woonden toen in Hongarije, vlakbij de Oekraïense grens; de ontmoeting vond plaats in een warme huiskamer, omringd door zes volwassenen: pleegmoeder, voogd, een medewerker van de Raad voor de Kinderbescherming en een vertaalster. Angela en haar man waren nerveus maar vastberaden en probeerden contact te maken door op ooghoogte met de kinderen te gaan zitten. De jongste was meteen open en kletste in het Hongaars; de oudste bleef verlegen en afwachtend.
Aan dit moment ging een emotioneel en praktisch intensieve periode vooraf. Sinds elf jaar worstelde het stel met onvruchtbaarheid: ziekenhuisbezoeken, behandelingen, teleurstellingen en psychologische belasting lieten hun sporen na. Vijf dagen voor vertrek stortte Angela emotioneel in; toch vertrokken ze op 4 november vroeg in de ochtend naar Hongarije. Omdat de adoptieprocedure ter plaatse ongeveer twee maanden duurde en de adoptanten daarna minimaal zes maanden niet mochten werken, moesten werk en inkomen, maar ook het huishouden snel worden aangepast. Met twee eigen bedrijven betekende dat keihard doorwerken voordat ze weg konden.
Naast de administratieve en zakelijke voorbereidingen rijgden tal van praktische taken elkaar: autostoeltjes, kinderkleding, inschrijving bij school, inrichten van kamers, speelgoed en medische benodigdheden. Tegelijkertijd vonden afscheidsmomenten plaats: familiebijeenkomsten, een vriendenfeest en Angela’s veertigste verjaardag, die steun en energie boden maar ook uitputtend waren.
De aanloop naar de huiskamer was geladen: rijden door kleine dorpjes, langs kerken en schooltjes, het binnenslaan van een doodlopend weggetje en het zien van het hoge hek om het pleeggezinshuis vergrootte de spanning. In het huis bleek het afscheid en de eerste uren bepalend te zijn voor wat zou volgen; het beeld van die eerste ontmoeting staat sindsdien op Angela’s netvlies.
Drie jaar later vormen ze een gezin. Angela beschrijft de ervaring als pittig en bijzonder: een mix van opluchting, verwarring, vreugde en vermoeidheid. Haar verhaal geeft een beeld van hoe ingrijpend internationale adoptie kan zijn — niet alleen juridisch en logistiek, maar vooral emotioneel — en benadrukt het belang van voorbereiding, steun van dierbaren en geduld in het proces van hechting en gezinsvorming.