Amy verloor drie baby's en werd uitvaartbegeleider: 'Ik hield een koud kindje vast en een warm kindje'
In dit artikel:
Amy, moeder van zes kinderen, doorleefde een reeks hartverscheurende verliezen die haar leven grondig veranderden. Tijdens een zwangerschap van een eeneiige tweeling verloren haar eerstgeboren zoontje tijdens de twintigwekenecho zijn leven; vier weken later stierf ook de ander in de baarmoeder. Door de coronaregels moest ze veel van het traumatische proces alleen doorstaan: alleen naar echo’s, alleen bevallen en een uitvaart met maximaal dertig aanwezigen, waarna haar huwelijk uiteindelijk strandde.
Twee jaar later raakte Amy opnieuw zwanger van precies hetzelfde type zwangerschap — een eeneiige tweeling met gedeelde placenta en vruchtzak, zwaar risicovol en elke week intens gecontroleerd. De jongens werden op 5 december gezond geboren en mochten na vijf dagen naar huis. Op 11 december overleed één van de jongetjes, Keave, plotseling. In overleg werd besloten tot obductie; op aanraden van de schouwarts namen Amy en haar man ook de levend thuis zijnde tweelingbroer Keaden mee naar het mortuarium. Dat bleek cruciaal: kort daarna werd bij Keaden zichtbaar dat hij ernstig ziek was. Hij viel stil op de eerste hulp en belandde op de intensive care met het RS‑virus. Keaden vocht twintig dagen voor zijn leven en mocht op 31 december uitgeput maar genezen naar huis.
De dubbele tragedie en de manier waarop ziekenhuizen en uitvaartzorg in coronatijd functioneerden, raakten Amy diep. Ze ervoer weinig zeggenschap over praktische en rituele keuzes rond de uitvaarten — van kistje tot rouwkaart en begraafplaats — en merkte dat ook andere ouders hiermee worstelen. Die ervaring leidde ertoe dat ze de opleiding tot uitvaartbegeleider volgde en zich specialiseerde in kinder- en babyuitvaarten. Haar bedrijf onderscheidt zich door uitgebreide, praktische nazorg: ze ondersteunt gezinnen vanaf het moment van overlijden tot lang na de uitvaart, helpt met dagelijkse taken, biedt nazorggesprekken en is bereikbaar voor ouders die steun blijven zoeken.
Amy introduceerde concrete vernieuwingen: geen standaard zwarte rouwauto maar een thematische bus, en speciale herinneringsboxen voor broertjes en zusjes — samengesteld met input van haar oudste zoon — met onder meer een knuffel, kleurspullen en een fotolijstje zodat zij ook een plek krijgen in het rouwproces. Het werk brengt ook blijvende veranderingen in haar gezin: er is extra waakzaamheid rond water en verkeer en haar partner ondersteunt vaak de vaders van overledenen tijdens uitvaarten.
Nog steeds worstelt Amy met onbeëindigde rouw: ze heeft toestemming gekregen om Keave te laten opgraven en opnieuw te laten begeleiden en cremeren op een locatie en met rouwkaart naar eigen keuze, met als doel alsnog een afscheid te organiseren dat recht doet aan hem — en zichzelf afsluiting te geven. Haar verhaal laat zien hoe persoonlijke tragedie kan uitmonden in beroepskeuze en maatschappelijke verandering: door eigen verlies wil ze andere ouders meer controle, warmte en praktische steun geven in de allermoeilijkste dagen.