Amanda: 'Wat mijn 3-jarige in die boom zag, bezorgt me nog steeds kippenvel'

In dit artikel:

Op een gewone middag merkte Amanda dat haar driejarige dochter ineens muisstil naar de tuin staarde. Terwijl de moeder een onschuldig fantasietje verwachtte, vertelde het meisje dat er een man in de boom zat — niet verontrust, gewoon zitten en naar hen kijken. De dochter bleef dat later terugzien en zwaaide soms naar degene die voor anderen onzichtbaar was. Amanda speelde eerst mee, maar raakte steeds meer ongerust door de serieuze, overtuigde blik van haar kind.

Het scepticisme van oma en opa sloeg om toen de vierjarige tijdens een logeerbeurt in een andere wijk zonder aarzeling meldde dat een vriendin van hen voor de deur stond en haar sleutel kwijt was. Toen het gezin thuiskwam, bleek precies dat te kloppen: de vrouw stond daadwerkelijk buiten zonder sleutel. Dat incident maakte van een vooraf weggewimpeld verhaal iets dat zelfs de grootouders niet meer kon negeren.

Amanda zoekt naar rationele verklaringen — kinderen pikken veel op, toeval speelt mee, of het kind heeft een uitstekend voorgevoel — maar toch blijft ze af en toe een koude rilling voelen en even de boom controleren. Het stukje laat ruimte voor meerdere interpretaties: fantasie en ontwikkelingskenmerken van jonge kinderen enerzijds, een onverklaard moment dat nieuwsgierigheid en lichte verbazing oproept anderzijds. Onderin wordt verwezen naar een vergelijkbaar verhaal over het kindje van Nienke.