'Als u mij kan helpen ben ik echt blij': een oud-leerling staat ineens weer voor mijn deur
In dit artikel:
Lucas Westerbeek, van origine docent Nederlands in welvarender stadsdelen en oprichter van stichting De Frisse Blik, werkt inmiddels als mentor en stagebegeleider op een praktijkschool voor 16‑ tot 18‑jarigen. In zijn columns belicht hij vooral de levens van leerlingen die opgroeien in kwetsbare stadswijken. Een recente aflevering gaat over oud‑leerling Khadija (20), die hem onverwacht op school opzocht en hem eerder een bericht had gestuurd met de vraag of hij zomeroefeningen had om haar begrijpend lezen en rekenen te verbeteren.
Khadija is enkele jaren van school, volgt nu een mbo‑opleiding Verpleegkunde niveau 4 en loopt stage in een verzorgingshuis op ruim een half uur busafstand van haar huis. Tijdens haar schooltijd wist ze al dat ze in de zorg wilde werken: ze probeerde stages in een ziekenhuis (met vroege diensten), stopte toen ze vond dat ze te weinig leerde en vond daarna werkervaring als klassenassistent op de basisschool waar zij zelf als nieuwkomer Nederlands leerde. Dankzij een oud‑lerares krijgt ze nog wekelijks bijles; Westerbeek helpt haar door in de schoolbibliotheek passende boeken en rekenmateriaal uit te zoeken.
Achter Khadija ligt een leven vol verantwoordelijkheid. Ze is de oudste van vijf, haar ouders waren jong toen ze kinderen kregen en het gezin vluchtte vanuit Afrika naar Nederland toen zij elf was. Thuis fungeert Khadija vaak als tolk en regelaar: zij belt woningcorporaties, maakt afspraken en helpt bij oudergesprekken op school omdat haar ouders niet goed Nederlands spreken. De woning kent problemen met vocht en schimmel; tegelijkertijd zoekt het gezin kleine momenten van zelfzorg, zoals het samen inkorten van een te lange abaya die haar moeder kocht.
Kleine gebaren illustreren haar betrokkenheid en spaarzaamheid: tijdens een schooluitje nam ze onvergeten patat mee in een zak om thuis te delen met haar broertjes en zusjes. Tegelijk blijft ze ambitieus: na haar mbo wil ze naar het hbo en uiteindelijk naar de universiteit om arts te worden. Westerbeek benadrukt hoe zijn rol vaak verder reikt dan lesgeven — hij begeleidt leerlingen in het manoeuvreren door armoede, gezinsproblemen en verleidingen in de buurt, meer een vorm van overleven dan van louter schoolse opvoeding.
Het verhaal van Khadija toont de inzet en veerkracht van een jongvolwassene die praktisch verantwoordelijkheid draagt en tegelijk grote toekomstplannen koestert. Westerbeek blijft haar ondersteunen met studieadvies en materialen, en houdt contact via berichten en ontmoetingen op school.