Aleksandra (35) over moeder blijven bij uithuisplaatsing: 'Het is een trauma dat altijd met je meereist'

In dit artikel:

In de documentaire Mama, mag ik naar huis? volgt het publiek moeders van wie een kind uit huis is geplaatst — een realiteit voor duizenden Nederlandse gezinnen. Centraal staat Aleksandra (35), die aanvankelijk aarzelde om haar verhaal te delen maar met steun van haar dochter toestemde. De film legt bloot hoe ingrijpend het moment van uithuisplaatsing is: voor Aleksandra is het een trauma dat altijd blijft nazinderen, maar ze benadrukt ook de waarde van kleine, nieuwe contactmomenten — WhatsApp-berichten, tweewekelijkse bezoeken — die het verdriet verzachten.

Het stuk belicht de sociale gevolgen: schaamte, schuldgevoel en het verlies van vertrouwen in de omgeving. Aleksandra ervoer harde oordelen, en het herstel van het contact met pleegouders verliep langzaam. Voor haar draaide het uiteindelijk om ruimte krijgen, een nieuwe voogd en pleeggezinnen die het belangrijk vonden dat het kind haar eigen familie bleef kennen — factoren die het gevoel van verbondenheid en het besef “ik ben nog steeds haar moeder” hielpen herstellen.

De documentaire wil niet alleen gevoel tonen maar ook verandering stimuleren: erkenning en gerichte steun voor achterblijvende ouders. Aleksandra roept andere ouders in vergelijkbare situaties op hulp te zoeken en verwijst naar organisaties zoals Like a Buddy voor ervaringsgerichte steun. Het verhaal illustreert zowel de harde gevolgen van uithuisplaatsing als de mogelijkheden voor langzame, kwetsbare wederopbouw. "Zoek alsjeblieft hulp," is haar dringende advies.