Aafke: 'Ik zeg het voor het eerst hardop: Ik haat mijn stiefkinderen'

In dit artikel:

Aafke (35), een kunstenares uit Groningen, woont in Maastricht met haar man Ties (48), hun kinderen Fleur (2) en Morris (8 maanden), en haar stiefkinderen Mark (12) en Alice (11). Ze leerde Ties zeven jaar geleden kennen tijdens carnaval, kort nadat hij van zijn eerste vrouw Francine was gescheiden. In het begin genoot Aafke intens van haar rol als stiefmoeder. Ze vond de kinderen levendig, gevoelig en creatief en behandelde hen zoveel mogelijk alsof ze van haarzelf waren.

De kinderen waren echter ook veeleisend. Vooral Mark vertoonde op school en thuis druk gedrag. Volgens de schoolarts heeft hij ADHD en zou medicatie kunnen helpen, maar Ties weigert dat. Hij ziet ADHD als een maatschappelijk label en wil voorkomen dat zijn kinderen denken dat er iets mis met hen is. Die houding vormde al een bron van conflict met Francine, die juist moeite had gehad met de zorg voor Mark en Alice.

Na de geboorte van Fleur merkte Aafke dat haar band met haar eigen kind anders voelde. Ze schaamde zich voor de afstand die daardoor tegenover haar stiefkinderen ontstond, maar wist die gevoelens aanvankelijk te verbergen. De situatie verslechterde sterk na de geboorte van Morris, die vrijwel voortdurend huilt en Aafke en Ties nauwelijks laat slapen. Tegelijk kwam Francine na de ontdekking van het overspel van haar nieuwe partner in een depressie terecht. Sindsdien wonen Mark en Alice permanent bij Aafke en Ties.

De kinderen vragen veel aandacht. Alice is volgens Aafke voortdurend boos en trekt zich terug op haar kamer, terwijl Mark haar vooral lastigvalt wanneer ze voor Morris zorgt. Ties neemt vrij om leuke dingen met zijn oudste kinderen te doen en denkt dat ze vooral meer aandacht nodig hebben. Aafke ervaart dat juist als een concurrentiestrijd: ook zij heeft behoefte aan steun en tijd met haar man.

Aafke zegt inmiddels een sterke afkeer van Mark en Alice te voelen. Ze wordt naar eigen zeggen bijna misselijk wanneer ze thuiskomen, snauwt voortdurend en moet zich inspannen om hen niet te slaan. Haar machteloosheid leidt tot huilbuien en angstaanvallen. Ties merkt dat haar houding is veranderd en is teleurgesteld, maar kent de ernst van haar gevoelens niet. Aafke wil haar huwelijk niet opgeven en hoopt dat het uitspreken van haar geheim verlichting biedt. In paniek zoekt ze troost bij de drie stenen leeuwen op het Maastrichtse Vrijthof, een plek die voor Ties sinds zijn jeugd betekenis heeft.