18 jaar jeugdbescherming: 'We zeggen dat het kind centraal staat, maar dat is niet zo'
In dit artikel:
Marloes Alferink (42) werkte achttien jaar in de jeugdbescherming—waarvan tien jaar als gezinsvoogd in Rotterdam Rijnmond— en is nu spreker, trainer en auteur met een eenvoudige maar stevige boodschap: het mag zachter. In haar praktijk ervoer ze dat regels, protocollen en geld vaak zwaarder wegen dan de menselijke relatie met kinderen en gezinnen. Dat leidde bij haar regelmatig tot verbazing en weerstand: procedures staan te veel centraal, terwijl kinderen juist behoefte hebben aan erkenning en verbinding.
Alferink illustreert haar punt met concrete voorbeelden: ze ondersteunde een meisje wiens leven door trauma’s vanaf twaalf compleet ontwricht was en bleef haar helpen tot ver na haar achttiende, inclusief ritten naar therapie in haar eigen vrije tijd—formeel niet volgens de regels, maar vanuit menselijkheid volstrekt logisch. Ook hield ze vaak contact met jongeren nadat een gedwongen maatregel was afgelopen, iets wat in de sector niet gebruikelijk is. Zulke kleine, praktische gebaren — een cv-ketel regelen, met een gezin een kerstboom halen, gewoon aanwezig zijn en geloven in iemand — blijken volgens haar vaker het verschil te maken dan een perfect uitgewerkt plan van aanpak.
Zachtheid betekent voor Alferink ruimte geven aan emoties, vertrouwen en ontspanning, niet het toestaan van chaos. Als ouder wil zij kaders bieden, maar binnen die veilige bedding regie teruggeven aan het kind op passend niveau (bijvoorbeeld door kleine keuzes te bieden bij afscheid in de speeltuin). Ze benadrukt ook zelfcompassie: fouten maken hoort erbij en excuses aanbieden is onderdeel van verbindend opvoeden. In taal leeft haar aanpak door in verzachte vragen die een kind helpen bij zelfreflectie in plaats van veroordeling.
Wat zij wil veranderen in de jeugdzorg is geen dure hervorming maar een andere prioriteit: menselijkheid als leidraad. Dat vereist vooral dat professionals en burgers blijven investeren in hun vermogen tot verbinding en aandacht voor hun eigen emotionele draagkracht—stilte, natuur of bewegen kunnen daarbij helpen.
Alferink brengt haar visie in theater en schrift: haar voorstelling ‘Hard tegen Hart’ wil voelen en begrijpen stimuleren, en ze werkt aan een boek dat in september verschijnt. Voorstellingen volgen op 6 juni in het openluchttheater in Luttenberg en in februari 2026 in Amfitheater Het Lommerrijk. Haar kernboodschap: zachtheid is geen zwakte maar een kracht die verandering mogelijk maakt.